Vandaag een monsterrit naar Kingman 280 mijl

Vandaag  een monsterrit, maar liefst 280 mijl staat er op het programma, van Williams naar Kingsman over de Route 66. Dit met een tussenstop op een wel heeeeel vreemd autokerkhof. We waren er weer vroeg bij, 8 uur was vertrektijd, wat niet zo verwonderlijk is gezien de te rijden afstand. Voor de verandering eens een keer Frans sprekende gasten in de ontbijtgelegenheid van het restaurant, prima gelegenheid om het Frans, wat ik dus totaal niet beheers eens verder te verbeteren qua kennis. Gelukkig zijn handen en voeten een prima hulpmiddel daarbij. Ik ben niet overtuigd dat we elkaar goed begrepen hebben maar dat maakt niet uit, de koffie was erg smakelijk en de jus d’orange (is dat niet Frans??) ook.

We waren prima op tijd om de motoren te starten en ijsvrij (!!!?) te maken om in ieder geval dat stukje veiligheid mee te nemen. Het was wederom erg fris deze ochtend en we hebben dan ook net als gisteren besloten om koude mee te nemen in de te kiezen kleding. Na een uurtje rijden was de temperatuur naar lenteachtig niveau gestegen en daarom besloten we in Sedona maar weer te wisselen naar zomertenue. Iets wat weer overmatig zweten tegengaat.

Vlak buiten Sedona hebben we een redelijk vlot te noemen bergroute genomen die uiteindelijk uit kwam bij Jerome. Daar vond de reisleider het wel een leuk idee om Ghosttown te bezoeken. Een autokerkhof wat commercieel opgezet is met wrakken van oud tot heel oud, hier en daar tot nagelnieuw gerestaureerd tot vergane glorie in roest uitvoering. Dit alles word bestierd door Don sinds een kleine 33 jaar. Ergens vaag staat me een video bij op Youtube van Stapel In De States die ook dit kerkhof bezoekt. Voor liefhebbers van oud metaal is dit in ieder geval een Walhalla. Want je vind er een oude, nog werkende diesel zagerij die creatief aan de praat gehouden word. Oude Indians, Studebakers, een Nascar van 1923 (die nog steeds racet) en een Harley van ergens uit de fifties. Het Commerciële deel zit in ieder geval in de persoonsverheerlijking van Don zelf in de vorm van souvenirs. Die worden uiteraard tegen redelijke forse prijzen verkocht in het winkeltje wat passage is van ingang naar kerkhof en van kerkhof naar uitgang.

Leuk zijn wel de kolibries bij de ingang die door de fotograaf uit de groep bij wijze van missie op de digitale fotoplaat zijn vastgelegd. Want poe hey, de vleugels zijn snel van zo een vogeltje, maar van locatie veranderen gaat minstens zo snel. En dan is vangen op een foto best een uitdaging.

Lunch was op weg naar Route 66 bij Caesars Wings wat vanwege het ontbreken van welke zitgelegenheid dan ook een minpunt scoort, smaak en bereiding van de chickenwings maakt weer veel goed, maar dat haalt het minpunt niet weg.

Desondanks was het erg nuttig om te lunchen, want motorrijden maakt hongerig heb ik zojuist besloten hahaha. Anyway, route 66 heeft een historische naam, en een erfgoed, maar los daarvan ziet het er uit en voelt het als elke ander Amerikaanse weg die we de afgelopen week hebben mogen berijden. Hierbij bedoelen we eigenlijk de kaarsrechte-laserlijn-weg die we eerder hebben mogen ervaren. Ergens onderweg had een everzwijntje het idee om de Route 66 over te steken, die hebben we maar laten gaan, de BBQ duurt nog even en wie neemt hem mee op de motor?

En nu weet ik ook hoeveel mazzel automobilisten hebben met hun zonneklep, want later op de dag duikt de zon zo ver naar onder dat het zicht zonder (lees met motorhelm op) zonneklep ernstig tot gevaarlijk belemmerd word. Misschien moet ik die maar eens gaan uit vinden of zo. Is die al uitgevonden misschien? Weet iemand dit? Iemand ? hallo ???...........niemand? mooi dan weet ik wat ik kan doen back in the US of …………neeeee In Nederland. Made in Holland is het geen we willen zien.

Groet,

Gerard en Roos-Marie