day 1 ............ trippin'........

De jetlag, tsja, mindere ervaring die bij ver reizen hoort, maar het hoort er nu eenmaal bij, dus maken we er het beste van. De effecten waren eerlijk gezegd eerder overschat dan onderschat. mijn bio-klok ging af om 4 uur lokale tijd, die van Roos-Marie stond op iets later afgesteld.

Na een bijzonder lekker bakje koffie die voor mij precies de juiste sterkte had en voor Roos-Marie na 6 zakjes suiker en twee kopjes melk net drinkbaar was hebben we genoten van een sapje, croissant met beleg en een vaag deeg-iets met even zo vage gloeiendhete vulling. Bij de locals bekend als een continental breakfast. En dat in een restaurant, direct gekoppeld aan het hotel wat van 5 AM tot 1 AM geopend is, brrr je zal er maar werken.

Nadat we eens kennis gemaakt hebben met de achteraf bijgevoegde reisgenoten (andere vlucht en andere nationaliteit) zijn we naar de loods vervoerd waar 'onze' machines stonden opgesteld. Een korte uitleg per motor volgde met de mogelijkheid om de motor even op basis van mini-proefrit ietsiepietsieminibeetje te leren kennen (500 meter op en neer het parkeerterrein). 

Uiteraard hoorde daar ook groepfoto's bij en na het over en weer bevestigen van action-cams, cameraposities bespreken en aankleden met de juiste motorspullen, konden we op pad. Oh ja, nog eerst even tanken, altijd handig, verrassend genoeg voor mij met octaangehalte 91.

Na het tanken eindelijk de weg op en eens kijken wat Goldwing rijden nu zo bijzonder maakt. Een eerlijk is eerlijk, het valt absoluut niet tegen. 

Hoe dan ook, "De Trip" van twee weken met stops door USA crossen is nu toch echt begonnen. eerste 'agendapunt', Highway 1 langs de Stille Oceaan. Daar hebben we Los Angeles verlaten om via onder andere Santa Monica, Malibu Beach, Oxnard en Ventura ons te vergapen aan de lukraak (zo lijkt het) neergepletterde woningen. waarbij de ene woning schots en scheef geklemd lijkt tussen twee andere. om vervolgens een prachtig exemplaar waar te nemen, halverwege de berg met uitzicht over de oceaan. Al met al een stukje vermaak voor de locals om te surfen, zwemmen, recreëren en voor ons een verbazingsmoment.

De reisleider Erik, had de keuze afgewogen tussen een weg door Los Padres National Park of een weg westelijk, die korter maar saaier is. Het werd Los Padres, geen verkeerde keus, helemaal geen verkeerde keus. De weg werd afgewisseld met heel veel bochten, heel veel niveau verschillen, wijds zicht over verschillende dalen en geblokkeerd zicht door vrij hoge bergen. Opvallend was dat vrijwel alle natuur een erg droge tot gortdroge indruk gaf. Halverwege een stop met prima uitzicht over Los Padres, waar je helemaal muisstil van word en je wel erg klein voelt in dit machtige, ruige, woeste landschap.

Nagenoeg aan het eind van de lange weg door Los Padres National Park diende pechgeval 1 zich aan. Reisleider Joël had een probleem met zijn Harley in die zin dat hij niet harder meer wilde dan 60 mijl per uur. Besloten werd om de reserve motor in te zetten, de Honda Shadow 1200 die als langste deelnemer van de vloot in ruste stond in de trailer.

Een bijzonder aardige agent met zijn airco op max in zijn Patrol-vehicle kwam beleefd vragen of "everything alright, sir?" (hij zei meneer tegen me!! :D ). waarop ik hem kon uitleggen dat we als groep onderweg waren, motor was stuk, we hebben een backup, dus ja alles alright, thank you sir, have a nice day sir, thank you sir.

Na dat Joël weer mobiel was hebben we onze weg vervolgd over de 166 richting Santa Maria, onze uiteindelijke eindbestemming vandaag. maar mijn goede genade, wat was dat saai zeg, nagenoeg rechte weg met continu 55 mph (lang leve de cruise control). Geen afslagen, alleen maar gaan, gaan, gaan gaan.

En we waren het er unaniem over eens, in dit uitgestrekte gebied met buren op afstand van toch al gauw 2-3 mijl en meer wil je niet dood gevonden worden. sterker nog, als je een acuut medisch probleem hebt, heb je een ECHT probleem. dat word traumaheli vermoed ik zo en die moet je dan nog vanuit de lucht zien te lokaliseren als je al GSM hebt met bereik of een vaste telefoonaansluiting.

om 18:30 lokale tijd waren we in Santa Maria, ingecheckt opgefrist en klaar voor een hapje eten. Personeel van het hotel rade aan om naar Shaw's Steakhouse te gaan, 10 minuten lopen. daar kreeg het personeel te maken met een invasie van 17 hongerige Hollanders met goed humeur, een verbindende factor van motorrijder zijn (passagiers, sorrie, jullie horen er ook bij, maar toch) en toch wel onder de indruk van de dag. En, van mij, voor alle lezers, als jullie ooit in Santa Maria  zijn en de mogelijkheid  hebben om Shaw's te bezoeken, DOEN!!!. (als ze er nog werkt, vraag naar Erica, die meid is goud waard)

Terwijl ik dit schrijf is het iets na 5 uur in de ochtend, lokaal. ik zou moeten slapen nu, net als Roos-Marie, maar het lukt me niet..... jetlag ??

hoe dan ook, op naar de volgende dag, ik ben er klaar voor, fysiek en mentaal dan.

groet,

Gerard en Roos-Marie